Ik ben een meisje van 16 jaar.
Ik voel me al een aantal jaar niet goed in men vel.
Sinds juni heb ik ook een psycholoog. Zo een ELP psycholoog. Voor mij is dat gratis maar wel voor kortdurend.
Ben de laatste tijd weer verdrietig. Omdat ik besef dat als ik niet eerst sms, dat niemand met me wil praten. Maar ik weet ook wel dat niet altijd iedereen kan sturen en daar hou ik rekening mee.
Ik heb ook stress voor school, bang dat ik slechte punten ga halen want dan gaan men ouders weer boos zijn op mij. Of voor examens want eind juni ale eigenlijk al een heel jaar zat ik kak hard te wenen omdat ik bang ben om te falen. Maar ik faal wel niet maar die stemmen in men hoofd is zodanig sterk waardoor ik blokeer en niet studeer. Dus ik heb letterlijk een week op voorhand gestudeerd voor de examens. En ja van daar dus die enorme stress.
Ik praat wel met een vriendin hoe ik me voel en waar ik mee zit, maar ze kan me niet echt helpen. Ze zegt wel tips maar tis dezelfde tips. Wat ik ook wel snap want zij is geen therapeut of psycholoog.
Maar soms wil ik gewoon iemand om mee te praten en niet perce een oplossing te hebben. Maar ja ik durf dat tegen niemand te zeggen want ja sociale angsten.
Ik heb ook een goeie vriend maar tis hetzelfde als mijn vriendin die ook dezelfde tips geeft.
Ik denk dat ik dat gewoon moet acepteren.
Ik ben ook veel vrienden aan het verliezen. Geen idee hoe het komt en heb schrik dat ik niemand meer ga hebben en dat ik eenzaam ga zijn op school en dat ik bij niemand kan zijn bv in een vriendengroep.
Soms weet ik wel wat ik wil, maar ik heb schrik om het gewoon toe te geven aan iemand om te zeggen wat ik eigenlijk wil dus daarom doe ik altijd zo subtiel mogelijk. Maar tis nog niemand opgevallen doe oef. Maar eigenlijk wil ik wel dat ze het weten, maar tegelijktertijd ook weer niet. Omdat ik schrik heb dat ze misschien niet akkoort mee gaan of zeggen dat ik beetje delulu ben.
Ik denk nog altijd aan zelfmoord, maar ik ga niets doen want ik ben daar bang voor. Ik heb gewoon heel veel pijn en probeer het te negeren (tip van vriendin en vriend).
Het ding is ook mijn vriendin en mijn beste vriend zeggen dat ik naar men psycholoog moet gaan. Maar het ding is ook hoor helemaal niets meer van men psycholoog ookal mail, bel en sms ik. Ik krijg geen antwoord dus ik weet niet hoe ik dan een afspraak moet maken.
Ik hoop dat mijn beste vriend en mijn vriendin dit niet lezen.
Als ze toch lezen, hayyyy, ik ben gewoon verdrietig en durf het gewoon niet te zeggen wat ik wil of ja dus Sorry! Ik hoop dat jullie niet boos op mij zijn.
Sorry voor de lange bericht, ik hoop dat jullie misschien iets weten wat ik moet doen.
Alvast dikke merci!
Groetjes
Briljante Kabouter
PS ik kan niet meer terecht bij JAC omdat ze vinden dat ik naar een psycholoog ga. En ook niet bij andere hulplijnen. Dus ja dat vind ik ook wel sad en heb tegen hun ook al gezegd maar ja zij blijven bij hun standpunt.
En sorry als er veel schrijffouten staan ik heb een spreek taalontwikkelings stoornis no jugde pls, ik kan er niets aan doen.
Hey Briljante Kabouter,
Laat me al beginnen met te zeggen dat ik het al supergoed vind dat je al een eerstelijnspsycholoog hebt. Zelfs al geraak je nu niet met die persoon in contact (wat wel heel vreemd is), is dat al een hele goede eerste stap naar herstel toe. Ik zou je aanraden om eventueel eens een afspraak te maken bij de huisarts want die kunnen je doorverwijzen naar andere mensen moest het nodig zijn, zij hebben een breed beeld van het hulpnetwerk in Vlaanderen en wat het beste bij jou zou passen.
Het is ook super dat je durft praten met die vrienden! Zoals je zegt, zij zijn geen psycholoog of therapeut dus zij kunnen de pijn niet voor jou wegnemen of een kant-en-klare oplossing bieden, maar wel kunnen zij een luisterend oor bieden. Je mag hen dat ook altijd vertellen als je gewoon graag eens wilt praten zonder advies te krijgen. Dat is ook helemaal oké.
Ik snap vanwaar de stress door school komt. Je wilt het goed doen, maar soms wordt die druk zó groot dat het te veel wordt en je als het ware verlamd raakt onder je eigen druk. Ik heb dat ook meegemaakt en ik vond dat altijd moeilijk te begrijpen hoe dat werkte.
Dit zijn enkele trucjes die voor mij hebben geholpen;
- Vraag jezelf waarvoor je bang bent. Ja, om te falen. Maar welk aspect daaraan? De reactie van je ouders of je leerkrachten? Een slecht punt krijgen? Je jaar niet halen? Vind voor jezelf uit waar jij het bangst voor bent en bedenk het ergste dat er kan gebeuren. Worden je ouders eens boos? Dat kan. Maar dat is ook oké. Ze gaan daarom niet minder van jou houden.
- Romantiseer het studeren. Zet een leuk muziekje op, doe een gezellig lichtje aan, schrijf met je favoriete balpen, gebruik leuke kleurtjes, zet een lekker drankje en een snack klaar en zie het als iets dat je mag doen in plaats van iets dat je moet doen, zodat het minder als een taak aanvoelt. Vergeet ook niet om voldoende pauzes te nemen en zet eventueel ook je raam open voor wat frisse lucht. En als je de leerstof kan is het oké om te stoppen, je moet dan niet onnodig verder studeren.
Die zelfmoordgedachten kunnen heel overweldigend zijn en veel vragen oproepen. Mij helpt de app "Spark" mij wel een beetje, daarin staan handige tools om te leren omgaan met die gedachten en kan je ook een Safety Plan maken.
Geef niet op, je kan het! Ik geloof in jou.
Liefs,
Heldere Varen
Heyy! Ik vindt het knap dat je dit met ons heb durven delen!
Eerst en vooral: je hoeft echt geen sorry te zeggen voor je lange bericht of je schrijffouten. Ik vind eigenlijk dat je heel duidelijk uitlegt hoe je je voelt.
Dat gevoel dat jij altijd degene moet zijn die eerst stuurt, kan echt enorm pijn doen. En ik snap ook dat je vrienden soms met tips komen terwijl je eigenlijk helemaal geen oplossing nodig hebt, maar gewoon iemand die luistert. Je mag dat trouwens letterlijk tegen hen zeggen: “Ik wil nu eigenlijk geen advies, ik wil gewoon even vertellen hoe ik me voel.” Dat betekent niet dat je ondankbaar bent voor hun hulp.
Voor die psycholoog zou ik zeker blijven aangeven dat je hulp nodig hebt. Als je huidige psycholoog echt niet reageert, zou ik dit ook vertellen aan je huisarts of aan een vertrouwde volwassene op school. Zij kunnen mee helpen zoeken naar een andere manier om ondersteuning te krijgen. Je hoeft hier niet alleen mee te blijven zitten omdat je psycholoog niet antwoordt. Er zijn nog veel andere psychologen die misschien beter bij jou passen.
En over die gedachten aan zm: ook al ben je niet van plan om iets te doen, ik zou dit wél eerlijk vertellen aan een volwassene die je vertrouwt. Je hoeft daar niet eerst “erg genoeg” voor te zijn. Je verdient hulp met die pijn, in plaats van ze alleen maar te proberen negeren. Negeren lijdt uiteindelijk toch tot een opstropping, geloof mij hier heb ik zelf mee te maken gehad.
En wat je vrienden betreft: dat je bang bent om te zeggen wat je eigenlijk wilt, betekent niet dat je “delulu” bent. Je mag iets willen of voelen zonder dat je al zeker weet hoe anderen erop zullen reageren. Misschien kan je het stap voor stap aan iemand vertellen die je vertrouwt.
Je bent echt niet lastig of raar omdat je hiermee zit!
Groetjes
Een J-Aweller
Lieve Briljante Kabouter,
Dank je wel dat je zo open bent geweest in je bericht. Het is echt heel moedig dat je je gevoelens durft te delen, zeker omdat dat niet altijd gemakkelijk is. Ik wil je eerst laten weten dat je niet raar bent en dat alles wat je voelt heel normaal is, vooral als je zoveel pijn hebt en je je soms zo alleen voelt. Het is heel begrijpelijk dat je je zo voelt, en je bent niet de enige die dat meemaakt. Veel mensen vinden het moeilijk om erover te praten, vooral als ze sociale angsten hebben of bang zijn voor wat anderen gaan denken.
Het is heel goed dat je al een psycholoog hebt, want dat is een belangrijke stap. Het is echt vervelend dat je geen antwoord krijgt op je mails en berichten. Het kan heel frustrerend zijn als je het gevoel hebt dat je niet verder komt of dat je geen hulp krijgt. Misschien kun je proberen om langs je huisarts te gaan en te vragen of hij/zij je kan doorverwijzen naar iemand die je verder kan helpen, of dat je samen met je huisarts een plan kan maken voor de volgende stappen. Het is heel belangrijk dat je niet opgeven, ook al voelt dat soms alsof je dat misschien wel zou willen. Je verdient het om geholpen te worden en je gevoelens serieus te nemen.
Het idee dat je je soms heel erg eenzaam voelt en bang bent dat je niemand meer hebt, is heel pijnlijk. Maar ik wil dat je weet dat je niet alleen bent, ook al lijkt dat nu misschien niet zo. Er zijn mensen die om je geven, ook al is dat misschien niet altijd meteen zichtbaar. Je vrienden willen dat je hulp zoekt, en dat komt omdat ze om je geven, ook al weten ze misschien niet precies hoe ze je kunnen helpen. Het is heel normaal dat je je afvraagt of ze je niet zullen begrijpen of dat ze je misschien niet meer willen. Maar ik hoop dat je je open durft te stellen tegenover hen, ook al is dat moeilijk. Het kan heel bevrijdend zijn om je gevoelens te delen, en je zult merken dat je niet de enige bent die zo denkt en voelt.
Wat je ook zegt over dat je soms subtiel probeert te zijn, dat is heel menselijk. Het is moeilijk om jezelf echt te laten zien sometimes, vooral als je bang bent dat anderen je niet zullen begrijpen of dat ze je niet zullen accepteren. Maar ik wil dat je weet dat je helemaal goed bent zoals je bent, met al je gevoelens en gedachten. Je hoeft niet perfect te zijn, en je mag er gewoon zijn zoals je bent. Het is oké om hulp te vragen, ook al is dat eng. Het is heel moedig dat je dat al doet door hier te schrijven.
Je zelfmoordgedachten maken me heel verdrietig, en ik wil je echt vragen om hulp te zoeken. Je bent waardevol en je verdient het om je beter te voelen. Als je je op een moment heel slecht voelt, bel dan alsjeblieft de hulplijn 1813 of ga naar de spoed. Je hoeft dit niet alleen te doen, en er zijn mensen die je willen helpen, ook al lijkt dat misschien niet zo. Je hoeft je niet schuldig of zwak te voelen omdat je hulp zoekt; juist omdat je hulp zoekt, ben je heel sterk.
Het is heel normaal dat je je zorgen maakt over het verliezen van vrienden en dat je bang bent dat je alleen zult zijn. Maar ik hoop dat je je kunt herinneren dat echte vrienden er voor je zijn, en dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Misschien is het moeilijk, maar probeer je gevoelens te delen met de mensen die je vertrouwt, ook al is dat spannend. Het is oke om je kwetsbaar op te stellen. Soms is dat de eerste stap naar het beter voelen.
Ik wil dat je weet dat je niet alleen bent en dat je er niet alleen voor staat. Je bent waardevol, en je verdient het om gelukkig te zijn en je goed te voelen. Het kan heel moeilijk zijn om hulp te zoeken, maar dat is een teken van kracht. Blijf proberen, blijf praten, en wees lief voor jezelf. Je bent niet de enige die zo voelt, en er komen betere dagen aan, zelfs als dat nu heel ver weg lijkt.
Als je ooit nog wilt praten of je hebt behoefte aan iemand die naar je wil luisteren, weet dat je altijd een berichtje mag posten op het forum. Je mag altijd je gevoelens blijven delen, en ik hoop dat je snel de hulp vindt die je verdient. Je verdient het om je beter te voelen!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel,
Je bent niet alleen.
Heb je een account en wil je reageren met je schuilnaam?
Log in. Of registreer je.
Als je zonder account reageert, zal het wat langer duren omdat wij je reactie dan eerst nalezen.
Heyy Briljante Kabouter
Eerst en vooral moet je geen sorry zeggen voor je lange bericht of je schrijffouten want ik ben heel trots op jou dat je dit wou delen. Ik snap wel wat je bedoelt met dat je soms gewoon wilt praten en niet meteen een oplossing wilt hebben. Soms wil je gewoon effe alles kunnen zeggen en dat er gewoon iemand luistert. Misschien kan je dat ooit eens tegen je vriendin of beste vriend zeggen. Ik snap wel dat dat met sociale angst makkelijker gezegd is dan gedaan.
En dat je psycholoog niet meer reageert terwijl je al gemaild, gebeld en gesmst hebt is wel echt kut. Je hebt zelf al moeite gedaan. Mss kan je aan je huisarts, je ouders of een andere volwassene die je vertrouwt vragen of zij mee kunnen helpen om een nieuwe afspraak te regelen of een andere psycholoog te zoeken.
Voor school zou ik ook proberen gewoon per dag een klein beetje doen en bv opschrijven wat je die dag moet kennen. En als je merkt dat je blokkeert probeer even pauze te nemen. Dat is ook helemaal oké want dan kan je daarna gewoon weer verder doen. Je hoeft niet uren aan een stuk te studeren om goed bezig te zijn.
En qua vrienden zou ik ook niet meteen denken dat je straks alleen gaat zijn omdat je nu vrienden verliest. Vriendschappen veranderen (ik heb daar zelf ook ervaring mee) soms, ook gewoon hoe irritant en oneerlijk dat ook is.
En over wat je eigenlijk wilt vertellen je kan het ook eerst opschrijven in een berichtje of op papier en het aan iemand geven. Dan hoef je niet alles op het moment zelf uit te leggen en dan gaat dat mss ook makkelijker zijn/gaan.
En over dat je nog aan zelfmoord denkt ik ben wel blij dat je zegt dat je niks gaat doen maar probeer die gedachten niet helemaal alleen weg te duwen. Als het erger wordt of je bang wordt dat je jezelf toch iets zou kunnen aandoen ga dan alsjeblieft naar iemand toe.
Ik hoop echt dat je snel iets van je psycholoog hoort en dat je iemand vindt bij wie je gewoon even alles kwijt kan.
Ik wens je heel veel succes en hopelijk heb ik je wat kunnen helpen! :)
Groetjes Stille Vlieg