Overslaan en naar de inhoud gaan

beetje sad

Dag awellers,

Ik ben een meisje van 16 jaar en ik zit de laatste tijd met iets waar ik eigenlijk best wel mee worstel.

Het gaat over mijn vrienden. Ik heb eigenlijk maar twee vrienden. En ergens denk ik: twee goede vrienden kunnen toch genoeg zijn? Ik hoef geen enorme vriendengroep te hebben. Maar toch voelt het soms heel eenzaam. Want als die twee mensen er even niet zijn, voelt het alsof ik niemand meer heb.

Soms sturen ze helemaal niets. Soms heb ik hen echt nodig, maar zijn ze er niet. En ik weet dat ze daar niet altijd iets aan kunnen doen. Ik weet ook dat ze hun eigen leven hebben, hun eigen vrienden en hun eigen dingen. Ik wil hen absoluut niet het gevoel geven dat ze verplicht zijn om altijd met mij te praten of bij mij te zijn. Dat is echt niet wat ik wil.

Maar toch doet het soms pijn.

Ik zou zo graag vaker met mijn vrienden willen afspreken. Gewoon samen ergens naartoe gaan, praten, lachen, domme dingen doen en gewoon even vergeten dat ik me zo alleen voel. Ik mis dat soort momenten echt. Alleen wonen mijn vrienden best ver van mij, waardoor we niet zomaar even kunnen afspreken. En soms voelt die afstand daardoor nog groter dan alleen maar kilometers.

Op school merk ik het misschien nog het meest. Wanneer mijn vrienden met andere mensen bezig zijn, blijf ik soms alleen achter. Dan probeer ik mezelf wijs te maken dat het allemaal wel meevalt, maar vanbinnen voelt het soms helemaal anders.

Dan begin ik mezelf van alles af te vragen.

"Vinden ze mij nog wel leuk?"
"Willen ze eigenlijk nog wel vrienden met mij zijn?"
"Heb ik iets verkeerd gedaan?"
"Ben ik te veel?"
"Ben ik misschien gewoon lastig?"

En hoe meer ik daarover nadenk, hoe onzekerder ik word. Soms voelt het zelfs alsof ik langzaam mijn vrienden aan het kwijtraken ben, terwijl ik helemaal niet weet of dat echt zo is.

Ik wil gewoon zo graag ergens bij horen. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik altijd degene ben die moet wachten tot iemand tijd voor mij heeft. Ik wil gewoon ook iemand zijn aan wie ze uit zichzelf denken en met wie ze graag willen praten.

En misschien klinkt dit allemaal heel klein voor andere mensen, maar voor mij voelt het helemaal niet klein. Vriendschap betekent heel veel voor mij. Als het met mijn vrienden niet goed gaat, neem ik dat mee in mijn hoofd. Zelfs wanneer ik op school zou moeten opletten, ben ik soms bezig met nadenken over wat er tussen ons gebeurt. Daardoor lukt het mij ook moeilijker om mij op mijn schoolwerk te concentreren.

Het moeilijkste vind ik misschien nog dat ik bang ben om dit allemaal te vertellen. Ik wil niemand lastigvallen. Ik wil niet dat mijn vrienden denken dat ik te veel aandacht nodig heb. Daarom hou ik soms dingen voor mezelf, terwijl ik eigenlijk gewoon iemand nodig heb die zegt: "Ik begrijp je. Je bent niet lastig."

Ik voel momenteel wel leegte. Misschien ben ik gewoon een aandacht zoeker. Het zal dat zijn. :(
Ik ween daar al maanden om. Maar echt heel hard wenen dat ik paniekaanvallen krijg. Ik stuur ook dan niets naar vrienden dat ik aan het wenen ben. Ik val in slaap rond een uur of 1 of 2 en word dan wakker rond een uur of 4 of 5.

Ik weet gewoon niet goed wat ik nu moet doen. Ik wil mijn vrienden niet kwijt. Ik wil hen ook niet vastzetten of het gevoel geven dat ze voor mij moeten kiezen. Ik wil alleen wat meer contact, wat meer momenten samen en vooral het gevoel dat onze vriendschap nog steeds belangrijk is.

Ik denk dat ik vooral heel bang ben om alleen achter te blijven.

Ik zou gewoon zo graag willen voelen dat ik er ook bij hoor. ❤
gepost door Briljante Kabouter |
0 keer bekeken
2 reacties
Geef 0

Heyy ik snap wel echt dat dit je zo raakt want ik heb ook zo een soort situatie meegemaakt. En nee je bent echt geen aandachtzoeker ik snap dat je je zo voelt. En dat je vriendschap zoveel betekent voor jou is wel mooi om te zien. Ik vind het wel echt heel jammer dat je je zo voelt, al maanden zelfs. Mijn tip is eigenlijk gewoon er met iemand over praten desnoods gewoon met één van die vrienden en dat is moeilijk maar je gaat je er sowieso beter bij voelen. En desnoods zoek andere vrienden op op school zodat je misschien een klein groepje hebt als je dat echt zou willen. En je kunt ook proberen eens af te spreken ookal wonen ze allebei heel ver, probeer toch iets te doen. En probeer ook zeker niet je gedachten die je hebt meteen te geloven want dat maakt je ook niet gelukkig. En ik weet echt dat dat heel moeilijk is maar het lukt je wel! Ik wens je echt heel veel succes! en geloof in jezelf :) Hopelijk heb je hier iets aan gehad.
Groetjes Stille Vlieg

gepost door Stille Vlieg |
Geef 0

Het komt goed. Zoek rustig aan vrienden die je altijd accepteren.

gepost door Chique Slangenplant |
Geef 0

Plaats een reactie